Jak pachnie kwiat pomarańczy w perfumerii niszowej
Kwiat pomarańczy rzadko pachnie słodko. W absolucie to raczej miód z gorzką nutą, trochę zielony, trochę indolowy — zupełnie inny niż neroli z olejku eterycznego. Niszowi perfumiarze prowadzą tę nutę raz w stronę soli, raz w stronę pudrowej brzoskwini, raz w stronę piwonii, i za każdym razem powstaje inna twarz.
**Sel d’Argent** od BDK Parfums otwiera się solą, grejpfrutem i bergamotką — dopiero potem pojawia się tunezyjski kwiat pomarańczy obok madagaskarskiego ylang-ylang i irańskiego galbanum. Efekt to mokra skóra po morzu, nie klomb kwiatów; w bazie zostają biały piżmo i cashmeran, niemal bez pudru.
**Valaya** od Parfums de Marly brzmi inaczej: aldehydy i biała brzoskwinia unoszą kwiat pomarańczy na pudrowe wyżyny, konwalia dodaje chłodu, wetyweria trzyma bazę. To poranne światło na skórze, nie południowy ogród — kwiat pomarańczy jest tu niemal przezroczysty.
**Fleur Narcotique** od Ex Nihilo — perfumiarz Quentin Bisch — łączy kwiat pomarańczy z liczi, brzoskwinią i piwonią. Indolu ledwie słychać, na pierwszy plan wychodzi owoc: najmiększa i najbardziej hojna z trzech wersji.
Komu pasuje i z czym łączyć
Sól i cytrusy pod kwiatem pomarańczy pasują tym, którzy sięgają po Sel d’Argent zamiast zwykłej cytrusowej wody kolońskiej. Pudrowa, aldehydowa wersja Valai pasuje do porannych zapachów o jedwabistej fakturze. A miękka, owocowo-kwiatowa Fleur Narcotique sprawdzi się u tych, którzy obawiają się czystego indolu, ale lubią jego cień.
Warto nałożyć wszystkie trzy na różne miejsca nadgarstka i obserwować, jak ta sama nuta zmienia ton w zależności od towarzystwa.
