Άρωμα
Είναι εύκολο να ερωτευτούμε κάθε άρωμα που μας κάνει να σιγοτραγουδάμε ένα τραγούδι του Serge Gainsbourg, ήσυχα, στα όχι και τόσο άψογα γαλλικά μας — και τέτοια αρώματα είναι δυστυχώς πολύ λίγα. Κι όταν το άρωμα είναι τόσο εντυπωσιακό όσο το Putain des Palaces, τι να πούμε; Είμαστε παράφορα ερωτευμένοι. Αυτή η αισθησιακή οσφρητική φαντασία ντύνεται για αποπλάνηση: η πουδρένια, ροδοβιολετί μυρωδιά ενός κραγιόν, μια ιδέα από απαλό δέρμα, μια πινελιά μπαχαρικών, μια διακριτική, υπαινικτική ζωική ποιότητα μόσχου… ο αισθησιασμός του μεταξιού και της δαντέλας… το άρωμα μιας πειρασμούσας γυναίκας σε μπουντουάρ, κοκέτα, νωχελική και λίγο επικίνδυνη. Ένα υπέροχα θηλυκό άρωμα, μια οσφρητική αποπλάνηση. Putain des Palaces Νότες: απόλυτο τριαντάφυλλο, βιολέτα, δέρμα, κρίνο της κοιλάδας, μανταρίνι, τζίντζερ, πούδρα ρυζιού, άμβρα και ζωικές νότες.
Το **Putain des Palaces** ανοίγει σαν κρύα πούδρα πάνω σε γυμνό δέρμα: σκόνη βιολέτας και μια λεπτή σπίθα εσπεριδοειδών εμφανίζονται αμέσως, χωρίς γλυκιά εισαγωγή. Ύστερα από λίγα λεπτά γίνεται πιο σωματικό, και το τριαντάφυλλο εδώ δεν θυμίζει μπουκέτο αλλά σχεδόν άρωμα κραγιόν με απαλή ρετρό απόχρωση. Η καρδιά περνά σε πούδρα ρυζιού και σουέτ, δημιουργώντας την αίσθηση ματ μεταξιού που ακουμπά πολύ κοντά στο σώμα. Στο στέγνωμα εμφανίζονται ζεστό κεχριμπάρι και σανδαλόξυλο, χαρίζοντας στρογγυλότητα και μια ήρεμη, ελαφρώς κρεμώδη ζεστασιά. Ο μόσχος κρατά τη σύνθεση οικεία: το άρωμα δεν φωνάζει, αλλά μιλά σαν χαμηλωμένη φωνή στο ημίφως. Η εξέλιξη μένει ομαλή και καθαρή, από την ξηρή πούδρα προς το απαλό δέρμα. Είναι μια πουδρέ σύνθεση που δεν μοιάζει παλιομοδίτικη· δείχνει καθαρή, γραμμική και πολύ σύγχρονη.