Το Hermann ανοίγει με δροσερή αιχμή μαύρου πιπεριού και την πράσινη πίκρα του γάλβανου, ενώ το μαύρο φραγκοστάφυλο δίνει μια ξινή φρουτώδη λάμψη. Σε λίγα λεπτά γίνεται υγρό και ορυκτό: η γεοσμίνη και το λιβάνι θυμίζουν βρεγμένο χώμα μετά τη βροχή. Το τριαντάφυλλο εδώ δεν είναι γλυκό, αλλά πικάντικο και σκιασμένο, πλεγμένο με καπνό και υγρό πράσινο. Στη βάση, το βετιβέρ και το πατσουλί κρατούν έναν ξυλώδη, γήινο σκελετό, ενώ το αμπροξάν προσθέτει ξηρή, διάφανη λάμψη. Το ίχνος μένει δροσερό, λεπτό και σταθερό, χωρίς έντονη γλυκύτητα. Ταιριάζει σε όσους αγαπούν πικάντικες, ξυλώδεις και ελαφρώς γοτθικές συνθέσεις. Αποδίδει καλύτερα σε δροσερό καιρό, το βράδυ ή σε βροχερή ημέρα.
