Το **Hope** ανοίγει με έναν ξηρό, σχεδόν σπινθηροβόλο συνδυασμό περγαμόντου και ροζ πιπεριού, ενώ το σαφράν δίνει από την πρώτη στιγμή μια ζεστή, δερμάτινη σκιά. Μέσα σε λίγα λεπτά το άρωμα βαθαίνει: το τριαντάφυλλο εδώ δεν είναι λουλουδάτο με τη συνηθισμένη έννοια, αλλά χαμηλωμένο και ρητινώδες, σαν πέταλα μέσα στον καπνό του λιβανιού. Η όψη του κέδρου κρατά τη σύνθεση σε αυστηρό, σχεδόν αρχιτεκτονικό περίγραμμα και δεν την αφήνει να γείρει προς τη γλυκύτητα. Πάνω στο δέρμα η βάση ανοίγει αργά, με το oud και το κεχριμπάρι να δίνουν πυκνό, βελούδινο σώμα και μια ζεστή ξυλώδη δόνηση. Το βετιβέρ φέρνει μια ξηρή, ελαφρώς πικρή γραμμή, ενώ ο μόσχος μαλακώνει τα περάσματα ανάμεσα στις συμφωνίες. Το ίχνος είναι συγκρατημένο και βέβαιο: δεν φωνάζει, αλλά μένει για ώρες κοντά στο δέρμα, σαν σκούρο ύφασμα με πικάντικη καπνιστή σκιά.
