What We Do In Paris Is Secret — μελένιο φως και πουδρένια σκιά
Ένα άρωμα όπου το λίτσι λάμπει δίπλα στο μέλι, ενώ η βανίλια ακούγεται ήσυχα και ώριμα.
Στον Dominique Ropion ακόμη και η γλύκα ξέρει να κρατά στάση. Το What We Do In Paris Is Secret ξεκινά με λευκό μέλι — όχι πυκνό, κεχριμπαρένιο, αλλά φωτεινό, σχεδόν διάφανο, με μια λεπτή κηρώδη αντανάκλαση. Δίπλα του — λίτσι, υδάτινο και δροσερό, με μια ροδόχρωμη οξύτητα, και περγαμόντο, που για μια στιγμή αφήνει να μπει στη σύνθεση αέρας και ένα στεγνό, κιτρώδες φως.
Ύστερα το άρωμα μαλακώνει, σαν ύφασμα ζεσταμένο από το δέρμα. Το ηλιοτρόπιο φέρνει μια αμυγδαλένια, πουδρένια αχλύ, η βανίλια δίνει μια σωματική, κρεμώδη ζεστασιά, και το τριαντάφυλλο εμφανίζεται όχι κηπευτικό και όχι μελένιο, αλλά περισσότερο πασπαλισμένο με πούδρα, σχεδόν πορσελάνινο. Η ανθικότητα εδώ δεν ανοίγεται προς τα έξω — μένει κοντά, σαν άρωμα στον καρπό που ακούγεται μόνο στην κίνηση.
Η βάση κάνει τη σύνθεση πιο βαθιά και πιο ήσυχη. Ο σπόρος τόνκα και το βάλσαμο τολού δίνουν μια απαλή ρητίνη και μια απόχρωση καμένης ζάχαρης, το άμπερ τα συγκεντρώνει όλα σε μια ζεστή, χρυσαφένια λάμψη, και το σανταλόξυλο εξισορροπεί τη γλύκα με ένα στεγνό, κρεμώδες ξύλο. Σε αυτό το άρωμα δεν υπάρχει κολλώδης αίσθηση ούτε επιδόρπια ευθύτητα: κινείται από τη φρουτώδη λάμψη προς την πουδρένια, βαλσαμική ζεστασιά πολύ ήρεμα, χωρίς απότομες στροφές.
Κυκλοφόρησε το 2012 και ακόμη ακούγεται σύγχρονο ακριβώς επειδή δεν προσπαθεί να αρέσει αμέσως. Είναι ένα λουλουδένιο-φρουτώδες άρωμα με σπάνια αίσθηση μέτρου: εδώ το μέλι φωσφορίζει, η βανίλια αναπνέει, και το ξυλώδες-αμπρένιο ίχνος μένει πάνω στο δέρμα σαν ανάμνηση μιας βραδινής συζήτησης ειπωμένης χαμηλόφωνα.
Αν θέλετε να ακούσετε πώς το μέλι, το λίτσι και το πουδρένιο τριαντάφυλλο απλώνονται πάνω σε ζεστό δέρμα, αυτό το άρωμα αξίζει να το πλησιάσετε αργά και από κοντά.